Mi Ciudad - O RINCÓN DE OLANO
Overblog
Edit page Seguir este blog Administration + Create my blog
O RINCÓN DE OLANO

Mi Ciudad

, 08:13am

Publicado por Jose De Castro

DE TASCAS

Bar-Eligio-.jpg

Toda cidade ten a súa institución gastronómica por excelencia. Lugares que permanecen ao pé do canón nas mesmas circunstancias que desde o seu nacemento, que manteñen o seu prestixio inalterable. As súas portas foron empuxadas por figuras ilustres e nas súas mesas, á calor dunha cunca de viño, han ter lugar os debates máis trascendentales, tomáronse decisións históricas ou ata a algún que outro se lle apareceu a inspiración para a súa última novela. En Vigo, este lugar atópase nun recuncho do centro da cidade, intentando pasar desapercibido entre o xentío das compras da rúa do Príncipe, escondido na Travesía da Aurora. Os máis antigos din que leva alí desde os anos 20, aínda que ninguén o sabe con exactitude. O que si é certo é que ao cruzar as portas do Eligio, que así se chama esta institución olívica, un séntese ao instante impregnado de anos e anos de cultura, historia e cuncas de viño por milleiros. Cando o señor Eligio veuse do seu Leiro natal á cidade de Vigo pensou que servir o viño Ribeiro das súas terras podería ser unha boa solución para gañarse a vida. O que nunca puido imaxinar é que ese local que leva o seu mesmo nome, resistiría tan ben e con tanta popularidade o paso dos anos. Eligio é, seguramente, unha das tascas máis antigas da miña queridísimo Vigo. Un lugar preferido por artistas, escritores e demais xente do mundo cultural desde os anos 50 e 60, para reunirse ao redor dunha botella de viño. Nas súas mesas sentáronse figuras ilustres como Cunqueiro, Maside ou Laxeiro, ata algúns aseguran que o mesmo Val-Inclán mollaba os seus beizos nas cuncas de Eligio. O paso de tanta personalidade cultural queda testemuñado nas súas paredes de pedra, repletas de cadros regalados por esta clientela ao fundador da tasca, e por unhas pequenas placas douradas que rodean a zona de mesas, que nos din quen outrora se sentaba alí. Unha tasca con tanto renombre entre os que habitamos a cidade de Vigo, que ata foi enclave protagonista en correríalas investigadoras do inspector Leo Caldas na novela?Ollos de auga?, de Domingo Villar. ¡Ah, aqueles tempos do tadofranquismo en que tanta parroquia o "Eligio" congregaba! Din que tanto a xentes da esquerda militante, que para compensar adoitábanse poñer á dereita da tasca, como da dereita concomitante, que adoitaba poñerse á esquerda. ¡Ai, aquela Pena Eligio cos Belarmo, Eladio, Venancio, Muñoz... que foi desaparecendo por extinción natural e non por causa dos seus viños como algúns malhadados cuchicheaban! Aqueles foron anos memmorables nos que ao Eligio axudou, a máis dos seus caldos, a boa ubicación en que se achaba. Non só como estación de paso e chiquiteo coa Viuda á beira,O Bosque e preto O Cotorro; tamén O Pobo Galego, do que recibiu un halo xornalístico porque o bar era a súa sé oficial e señera.

O TRANVIA

05.-El-tranvia.jpg

O TRANVIA EN VIGO
O 9 de Agosto de 1914 inaugurou oficialmente o servizo de tranvias en Vigo.No seu libro,Javier Mosquera publica un artigo sobre ese día:A inauguración oficial do tranvía foi definida polo Faro de Vigo como un paso máis,pero xigantesco que Vigo deu no camiño do seu incesante progreso. Ao once, ou poucos minutos máis,empezaron a saír das amplas cocheiras os coches destinados á inauguración oficial e nos cales tomaran asento os invitados ao acto.Ían estes coches adornados cos escudos de Vigo e España, con guirnaldas de flores e follaxe e con bandeiras e gallardetes coas cores de España,Galicia,Vigo e a Arxentina.O billete custaba cinco céntimos de peseta.O edificio das cocheiras centrais estaba no barrio das Travesas,aínda que en 1922 construiríanse unhas cocheiras auxiliares en Chapela,que se manterán en funcionamento ata que,no ano 1943, péchense definitivamente.En 1915 a compañía dispuña de sete liñas con oito automotores:
Liña 1: Pereiró-Praza de Urzáiz.
Liña 2: Bouzas-Estación.
Liña 4: Caños-Porta do Sol.
Liña 5: Ribeira-Cabral.
Liña 6: Picacho-Cabral.
Liña 7: Picacho-Os Caños.
En 1926 inaugúrase a liña do ferrocarril Vigo-Baiona e,con ela,unha serie de edificios:
Un local para talleres e cocheiras na Ramallosa.
Cinco edificios de estación:Vigo,Coruxo,San Miguel de Oia(que en 1939,por non responder o tráfico á súa categoría,convértese en apeadeiro),Panxón e A Ramallosa.
Unha caseta de seccionamiento.
Nove alpendres de madeira nos apeadeiros:A Bouza,Xuncal,Muíños,Verdial, Hermida,Canido(que se converte en estación en 1939 ao suprimirse a de San Miguel de Oia),Prado,Patos e Nigrán.En 1925,por problemas economicos da empresa redúcense as liñas a catro con percorridos máis longos.
Liña número 1: Pereiró-Calvario.(No rótulo do tranvía figuraba a cifra en negro sobre distintivo branco).Paradas:Pereiró-Muíño-Cataboi-Travesas-Hospital Militar-Peniche-Vila Luz-Picacho-Porta do Sol-Urzáiz-Casa Branca-Calvario.
Liña número 2:Bouzas-Vos Caños.(A cifra era de cor branca sobre distintivo azul).Paradas:Bouzas-Fortuna-Coia-Adoitar-Peniche-Vila Luz-Picacho-Porta do Sol-Colón-Barxa-Río Barreiro-Calzada-Os Caños.
Liña número 3:Ribeira-Cabral(A cifra era amarela sobre distintivo vermello). Paradas:Ribeira-Mercado-Vitoria-Urzáiz-Casabranca-Choróns-Calvario-Seixo-Pardavila-Granxa-Cambeses-Cabral.
Liña número 4: Mercado-Chapela.(A cifra era vermella sobre distintivo amarelo).Paradas:Mercado-Vitoria-Banco de España-Río Barreiro-Calzada-Bela Vista-Os Caños-Muíño-Trapa-Riouxa-Chumba-Chapela.
En 1941 instáuranse nove liñas que perdurarán,con lixeiras modificacións,até a desaparición dos tranvías na nosa cidade.Nestes anos sobe o prezo do billete e créase a tarifa única de 25 céntimos.O abono trimestral ascende a 22 pesetas e, ademais,funciona un servizo nocturno que custa o dobre dun billete normal,é dicir,50 céntimos.Este servizo nocturno iniciábase ao once da noite,con frecuencias de media hora nas liñas de Bouzas,Chapela,Cabral e Pereiró.As saídas do centro da cidade cara ao arrabalde eran á unha e media da madrugada.As liñas que empezan a funcionar:
Liña 1: Pereiró- Estación.
Liña 2: Bouzas-Os Caños.
Liña 3: Cabral-Ribeira.
Liña 4: Mercado-Os Caños.
Liña 5. Bouzas.Seixo.
Liña 6: A Florida-Chapela.
Liña 7: Ribeira-Seixo.
Liña 8: Travesas-Seixo.
Liña 9: Bouzas-Os Caños (esta liña tiña o mesmo percorrido que o número 2).O paso do tranvía pola rúa do Príncipe xa fora suprimido no ano 1932 e pola rúa do Areal suprimiríase en 1953.
O 26 de decembro de 1968,sendo alcalde Rafael Portanet,un a un os coches foron chegando á estación da Florida (as cocheiras de Travesas xa foran suprimidas para abrir a Avenida de Castelao).Nos cristais dos coches podíase ler a seguinte despedida:"Informamos aos nosos distinguidos clientes e ao público en xeral que, desde a media-noite do 31 deste mes os servizos por tranvía que efectuamos polas nosas liñas cesarán completamente.O anunciar esta triste medida,a cal étotalmente estraña aos nosos desexos,esta Compañía desexa expresar publicamente- ao público de Vigo,ao cal servimos durante máis de cincuenta anos- a gratitude polo amparo que durante este longo período dió cara aos servicicos de tranvía,unha gratitude que aínda debe ser máis extensa cara a aqueles usuarios que até o fin favorécennos coa súa elección.Un sinal de afecto pola nosa banda". Vigo, 26/12/68.A Compañía.Aos poucos os restos do tranvía foron desaparecendo da nosa cidade.As cocheiras de Travesas elimináronse para abrir a Avenida de Castelao.O trazado do ferrocarril Vigo-A Ramasolla usouse para crear a estrada que une Vigo coa Ramallosa derrubando para iso a estación da Florida.O único testemuño que segue en pé a dia de hoxe e que dá fé da existencia do tranvía en Vigo son as estacións de Canido,Coruxo,Panxón e A Ramallosa.
< Esta estación intermedia,denominada técnicamente “de Oia- Toralla”,a seis quilómetros da Florida,fíxose “parar dar servizo á importante parroquia do primeiro nome e ás fábricas de cordelería e salgadura situadas no barrio do segundo nome”.A referencia era “Estación de Canido”.Trátase dun inmueble de menos de cen metros cadrados.

COMO FACER UNHA BOA QUEIMADA
queimada.jpg
A queimada é unha bebida alcohólica tradicional galega propia da súa gastronomía. Elabórase a base de augardente queimada, con azucre, grans de café e limón. Atribúenselle facultades curativas, asemade, o seu consumo está rodeado de tradicións: mentres se elabora pronúnciase un conxuro para protexer contra meigallos e para escorrentar aos espíritos e demais seres malvados de quen a bebe.O ritual da preparación está dirixido a afastar os malos espíritos e as meigas que, segundo a tradición, asexan os homes e mulleres para tentar maldicilos, ben sexa por diversión, por vinganza ou por calquera outro motivo. Calquera ocasión é boa para realizar unha queimada: unha festa, reunións familiares ou de amigos. Tras a cea, na escuridade da noite (que é un dos mellores momentos para realizala), os comensais reúnense arredor do pote no que se elabora, preferibelmente coas luces apagadas, para animar os corazóns e estreitar os lazos de amizade. Un deles encárgase de darlle o toque final erguendo cun cazo o líquido en chamas e deixándoo caer pouco a pouco no recipiente mentres pronuncia o conxuro, o que crea un ambiente moi especial. As orixes da bebida son descoñecidos. Popularmente, á queimada atribúenselle orixes celtas, mais, segundo afirmou en 1972 o catedrático de prehistoria da Universidade de Santiago, Carlos Alonso del Real isto sería imposible, xa que a destilación do augardente en Galicia non pode ser anterior á introdución do alambique (de orixe árabe) a partir do século XII ou XIII, xa na Idade media. Así mesmo, sempre segundo Alonso del Real, o azucre de cana, un dos seus ingredientes fundamentais, tamén o introduciron os árabes na península ibérica (a difusión do seu equivalente de remolacha é moi posterior, correspondendo ás Guerras Napoleónicas) Isto levoulle a atribuírlle orixes medievais á bebida. Posteriormente, o antropólogo Xosé Manuel González Reboredo, afirmou que o consumo de augardente (normalmente sen queimar) era habitual na Galicia rural tradicional, onde tiña fama como medicamento contra o catarro e que nun momento dado -que el sitúa ao redor dos anos cincuenta do século XX- galegos residentes no exterior comezaron a tomar esta bebida nas festas ou despois das comidas. En xuntanzas deste tipo xurdiría o costume de acompañar o consumo da queimada de esconxuros compostos ex-profeso para o momento. Este costume espallouse tan axiña que xa no ano 1955 o oleiro mindoniense Perico Freire, creou o recipiente de barro cocido, con forma de tarteira e patas nos que se adoita preparar habitualmente.
HISTORIA DO CONXURO
queimada
O conxuro ou "esconxuro" tradicional da queimada foi inventado en Vigo en 1967 por Mariano Marcos Abalo para unha festa de xogos florais das moitas que entón tiñan lugar nun barco comisado amarrado no porto da cidade. En 1974 o seu creador engadiulle as referencias a Satán e Belcebú e comezou a representalo na discoteca Fausto da Cidade Olívica. Por esa mesma época, unha imprenta viguesa comezou a vender copias do esconxuro, inicialmente sen a súa autorización e logo pagando unha peseta por exemplar vendido, o éxito fixo que outras empresas comezasen a vender copias pola súa conta, sen ningunha autorización e sen citar o seu nome, o que pode contribuír á crenza de que o esconxuro era dun autor anónimo. No 2001, Mariano Marcos Abalo decidiu rexistrar a propiedade intelectual do esconxuro. COMO FACER UNHA BOA QUEIMADA II
Para facer unha queimada necesítanse os seguintes ingredientes: Augardente,azucar branco fino,cortizas de limón e algúns grans de café. Prepárase nun recipiente de barro no que se verte o augardente e o azucar,na proporción de 120 gramos,(unhas seis cucharadas)por cada litro de liquido.Engádense as mondas de limón e os grans de café.Remóvese e plántaselle lume,cun cazo no que anteriormente colocariamos un pouco de azucar con augardente.Moi amodo,achégase ao recipiente ata que o lume pase dun a outro.Remóvese ata que o azucre consúmase,esperamos removéndoo que as chamas que teñen unha cor azulado vaian perdendo esa cor,pois canto máis queimemos o augardente máis suave quedaranos.No mesmo cazo bótase un pouco de azucre,esta vez seco e colocándoo sobre a queimada móvese ata covertirlo en almíbar,que se verte sobre as chamas.Mentres se fai este proceso vaise recitando o conguro. CONXURO DA QUEIMADA
llama.gif
Bufos, curuxas, sapos e bruxas.
Demos maléficos e diaños, espíritos das nevaradas veigas.
Corvos, píntegas e meigas, feitizos das curanderas.
Podres canas esburacadas, fogar de vermes e de animalias.
Lume das almas en pena, mal de ollo, negros feitizos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Ladrido do can, anuncio da morte; fociño do sátiro e pé do coello.
Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.
Inferno de Satán e Belcebú, lume dos cadáveres en chamas, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernais cus, bruado do mar embravecida.
Ventre inútil da muller solteira, miañar dos gatos en celo, pelo malo e sucio da cabra mal parida.
Con este cazo erguerei as chamas deste lume que se parece ao do inferno, e fuxirán as bruxas dacabalo das súas vasoiras, indose bañar á praia das areas gordas.
Oíde, oíde! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse na augardente quedando así purificadas.
E cando este brebaje baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa alma e de todo embrujamiento.
Forzas do aire, terra, mar e lume, a vós fago esta chamada: se de verdade tedes máis poder que a xente humana, aquí e agora, facede que os espíritos dos amigos que están fóra, participen connosco desta queimada.

CONJURO DE LA QUEIMADA EN CASTELLANO

queimadas.jpg
Para hacer una queimada se necesitan los siguientes ingredientes:
Aguardiente,azucar blanco fino,cortezas de limón y algunos granos de café.
Se prepara en un recipiente de barro en el que se vierte el aguardiente y el azucar,en la proporción de 120 gramos,(unas seis cucharadas)por cada litro de liquido.Se añaden las mondas de limón y los granos de café.Se remueve y se le planta fuego,con un cazo en el que anteriormente habremos colocado un poco de azucar con aguardiente.Muy despacio,se acerca al recipiente hasta que el fuego pase de uno a otro.Se remueve hasta que el azúcar se consuma,esperamos removiéndolo que las llamas que tienen un color azulado vayan perdiendo ese color,pues cuanto más quememos el aguardiente más suave nos quedará.En el mismo cazo se echa un poco de azúcar,esta vez seco y colocándolo sobre la queimada se mueve hasta covertirlo en almíbar,que se vierte sobre las llamas.Mientras se hace este proceso se va recitando el conguro.

conjuro queimada

Vigo Fermoso

vigo

Vigo lindo e querido
decastro-olivo
A Vigo se lle coñece como A Cidade Olívica, este é a orixe da tradición que asocia a oliveira ao escudo da cidade.No século XIV d.C. os monxes da Orde do Templo de Xerusalén (Templarios), tomaron posesión do antigo templo adicado a Santa María, e no seu adro plantaron unha oliveira. Os templarios desapareceron de Vigo pero a oliveira quedou.No 1816 o vello templo é derrubado e a oliveira desapareceu. Don Manuel Ángel Pereyra recolleu un escallo daquela árbore, e así este puido sobrevivir. Os seus descendentes plantárono no paseo do Alfonso XII, onde pode verse actualmente. A Consellaría de Medio Ambiente incluíu a oliveira do Paseo de Alfonso XII no seu "Catálogo de Árbores Senlleiras", un exclusivo club que supón estritas medidas de protección e a posibilidade de recibir axudas para a súa conservación e mellora.Pode ser un bo plan ir compartir un atardecer con esta árbore de mais de cento cincuenta anos.
Fotos:
Jose De Castro"Olano"

Vigo 1878

CURVA SAN GREGORIO-TOMAS ALONSO(1920)

1920Tranvía en la curva de San Gregorio

Ribeira do Berbes 1885

1885. Ribeira do Berbés

PASEO ALFONSO.VERAN 2010

Oliv-10-9-10.jpg

Ol-10-9-10.jpg

BATEAS RANDE

Bateas

MONTE DA GUIA

A Guia

CANGAS

Cangas

RUA PIZARRO

Pizarro

PANORAMICA DENDE O CASTRO

5-8-2010

10-9-2010.jpg

BAHIA DE VIGO E CONCELLO

5-8-2010

CANGAS DO MORRAZO

Cangas

PANORAMICA DENDE A HERMIDA DA GUIA

Panoramica dende a Guia

RIA DE VIGO DENDE MONTE ALBA

Ria de Vigo dende Monte Alba

ANTIGA PANIFICADORA

Pani-10-9-10.jpg

PRAZA DE ESPAÑA

Praza-espana.jpg

SIRENO PORTA DO SOL

Sireno.jpg

PRAIA DO VAO

Vao-18-9-10--2-.jpg

PRAIA DO VAO

Vao-18-9-10--3-.jpg

A nova oliveira que conmemora os dous séculos de vida da cidade está fabricado en aceiro, pesa máis de dúas toneladas de paso, é un eloxio á luminosidade da Ría e "unha homenaxe" ao papel que xogaron as 23 parroquias no desenvolvemento da que se converteu na primeira cidade de Galicia.

escultura.jpg

escult-celb200.jpg

Tamberlick.jpg

OS CINES QUE NON VOLTARAN
Nos últimos vinte anos Vigo perdeu dezasete pantallas de exhibición cinematográfica e actualmente tres cinemas con 24 salas sustentan a oferta comercial.As oito pantallas das que dispuña Cinebox no Centro Comercial Praza Eliptica de Vigo son a última incorporación á lista de peches de salas de proxección comercial en Vigo. O cesamento de actividade deste complexo é moi significativo, porque supón unha terceira onda de crise na sétima arte. A primeira acabou con case todos os cinemas tradicionais situados en grandes salas de espectáculos. A segunda cebouse cos multicines que se puxeron de moda nos anos 70, e agora chega a crise das grandes empresas de exhibición que poboan os centros comerciais e baleiran as cidades.Recordo con nostalxia,os cinemas da minha epoca nos anos 60.O cinema Niza,que estaba na rúa Mª Berdiales.Era de sesión continua: Puñan dúas películas que se ían repetindo desdede as 3 da tarde até as 10 da noite,pero a partir das 10 da noite, o prezo baixaba a 2,50 pesetas. Todo un clásico para os nenos da epoca. Logo no seu lugar cando o pecharon edificouse, o hotel Niza.Que logo tamén se pechou.Ou o Cinema Palermo,no Calvario, no que había mais piollos que espectadores ou do Cinema Radio na C/Magallanes esquina Mª Berdiales,o Cinema Vigo en López de Neira á beira da cafeteria as Vegas,o Cinema Ronsel no barrio casablanca, o teatro Tamberlick que acolleu as primeiras proxeccións cinematográficas da cidade,o Odeón,o Cinema Fraga á beira da discoteca Nova Olimpia,sen esquecer ao cinema Prata situado nas Galerías Park na rúa Urzaiz,o Rosalia de Castro e algún mais que se me queda no tinteiro.
Os expertos na historia moderna do urbanismo vigués sinalan ao cinema Royalty (na esquina de Velázquez Moreno con Marqués de Valladares) como a primeira sala estable que comezou a funcionar en Vigo.
cineroyalty.png
A imaxe realizada por Pacheco do cinema Royalty no ano 1930.En 1908,o propietario dunha sala de proxeccións en Teis obtén o permiso do Concello para instalar un cinematógrafo en Vigo co nome inicial de Salón Vigués. No ano 1916 pasa a chamarse Cinema Royalty e a pesar de que no expediente do edificio figura o arquitecto Álvarez Reyero, as características do edificio indican que é obra do arquitecto francés de orixe polaca Michel Pacewicz. Co inicio da ditadura o cinema pasou a chamarse Cinema de Vigo, nome que mantivo até comezos dos anos sesenta, cando foi derrubado.Segundo o arquitecto e estudioso da historia dos cinemas vigueses José Antonio Marín Curty, a primeira proxección en Vigo tivo lugar no Tamberlick en abril de 1895, aínda que por aquel entón chamábase Teatro Circo. E é que aínda que o Royalty foi o primeiro cinema estable, no Tamberlick e no Rosalía de Castro (que se incendiou en 1910, onde hoxe está o Centro Cultural Caixanova), xa se proxectaban películas bastante antes, pero de forma eventual.
O cinema Odeon abriu as súas portas a mediados de 1917.Situado no ángulo das rúas Urzáiz, Magallanes e Gil.En 1965 o cinema Odeón deixa de emitir películas e o edificio atópase sen actividade e valado.En 1969 tramítase o permiso de demolición da sala, instada pola S.A. Construcións Inmobiliarias SACI, con sede social en Gran Vía, 4, Bilbao. A solititud xustificábase pola necesidade de construír un alto e gris edificio para a instalación dun Banco e vivendas. Así, o que agora é o BBVA, ten a dubidosa honra de ser o responsable de privar aos vigueses de dous dos seus edificios máis emblemáticos executando a demolición do edificio Rubira e o cinema Odeón en apenas tres anos de diferenza. Tras a perda do Odeón, aos poucos fóronse perdendo tamén outras salas ilustres da cidade, desaparecendo un patrimonio cinematográfico de indubidable valor histórico pra nosa cidade.

Mi Ciudad
Mi Ciudad
Mi Ciudad
Mi Ciudad
Mi Ciudad
Mi Ciudad
VISITAS AL BLOG
Empresa desarrollo estadísticas
empresa de diseño

Descargo de Responsabilidade:Cada comentario aos post expresa a opinión persoal do autor do mesmo,e non do autor deste Blog.É resérvase o dereito de eliminar aquelas mensaxes e/ou fotografías que atenten,de calquera xeito,contra a intimidade,privacidad,imaxe ou dereitos de calquera persoa,empresa ou entidade,sen a obrigación de notificalo ao autor do mesmo.En ningún caso o autor do Blog faise responsable das opinións expresadas nos comentarios nin das consecuencias derivadas das mesmas.O único responsable da veracidad e contido dos mesmos é o seu autor.

Este Blog non ten ánimo de lucro.

Algunhas figuras e imaxes do contido de https://www.rincondeolano.com/.é úsanse sen permiso dos seus propietarios.Cando é posible,indícase a orixe do material.Si o propietario dalgún material usado no Blog non ve reflectido o seu copyright nesta páxina e desexa deixar constancia da súa propiedade,que o notifique a joseolano@yahoo.es é tamén se procederá á retirada ou sustitución do material que esixa o seu propietario.

Jose Mª De Castro.VIGO-GALIZA-SPAIN © Copyright.2009

"Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet"

¿QUIERES SUBIR?
PINCHA AQUI